Zorganizowana działalność apostolska katolików świeckich, czyli szereg organizacji zrzeszających katolików, którzy w ścisłej współpracy z hierarchią i w łączności ze sobą zmierzają bezpośrednio do realizacji apostolskiego celu Kościoła.

Za rzeczywistą chwilę narodzin Akcji Katolickiej uznaje się datę zatwierdzenia przez Piusa XI statutów włoskiej AK, tj. rok 1923. W następstwie tego niektóre episkopaty (np. Polski w 1926 roku) uznały za Akcję istniejące już w danym kraju organizacje katolickie.

Sobór Watykański II orzekł, że za Akcję Katolicką można uznać organizację spełniającą cztery poniższe warunki:

1. Przyjmującą za bezpośredni swój cel apostolski cel Kościoła w zakresie ewangelizacji i uświęcania ludzi w różnych społecznościach i środowiskach.
2. Oddającą ludziom świeckim odpowiedzialność za kierownictwo organizacją.
3. Działającą w zjednoczeniu z innymi organizacjami Akcji Katolickiej, na wzór żywego organizmu.
4. Pozostającą pod zwierzchnictwem hierarchii kościelnej.

W Polsce tradycje Akcji Katolickiej sięgają roku 1926, kiedy zorganizowano Ligę Katolicką, posiadającą najwięcej cech Akcji Katolickiej. Niestety inicjatywa ta nie odniosła pełnego sukcesu, gdyż nie udało się sprawnie koordynować działań organizacji.

W 1930 roku powołano w Polsce Akcję Katolicką o charakterze centralistycznym. Powstał Naczelny Instytut Akcji Katolickiej, potem powołano Instytuty Diecezjalne. Najniższym szczeblem działalności były parafialne lub dekanalne AK.

Działalność Akcji przerwał wybuch II Wojny Światowej. Wznowiono ją dopiero w roku 1993, a w 1996 nadano nowy statut, na mocy którego jest ona publicznym stowarzyszeniem wiernych, którego celem jest pogłębianie formacji chrześcijańskiej oraz organizowanie bezpośredniej współpracy katolików świeckich z hierarchia kościelną w prowadzeniu misji apostolskiej Kościoła.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”
ak.org.pl}