Akt papieski zezwalający na kult publiczny Sługi Bożego (Służebnicy Bożej) w jakimś kraju, diecezji lub zakonie (tzw. kult miejscowy). Znane są dwa rodzaje beatyfikacji: formalna i równoznaczna.
Do przeprowadzenia beatyfikacji formalnej wymaga się udowodnienia męczeństwa za wiarę lub heroiczności cnót Sługi Bożego, cudów oraz braku kultu publicznego. W tym przypadku chodzi o wprowadzenie nowego kultu publicznego, który do tej pory nie zaistniał.
Akt beatyfikacji równoznacznej to ratyfikacja istniejącego już kultu publicznego, po uprzednim upewnieniu się o jego racjach historycznych i moralnych. Racjami historycznymi są w tym wypadku oznaki kultu sięgające czasów sprzed 1634 roku, a racjami moralnymi uznanie świętości życia przez zatwierdzenie heroiczności cnót.
Postępowanie beatyfikacyjne ma dwa etapy: na poziomie diecezji oraz na poziomie Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Zadaniem postępowania diecezjalnego jest wprowadzenie sprawy i zgromadzenie dokumentów dla kongregacji. Obejmuje ono trzy części:
- Proces informacyjny na temat opinii świętości życia, cnót i cudów oraz męczeństwa.
- Zebranie pism Sługi Bożego.
- Stwierdzenie braku kultu.
Akta z diecezji wysyłane są do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, gdzie odbywa się nad nimi dyskusja i jeśli wypadnie ona pozytywnie, papież wyznacza komisję do prowadzenia sprawy beatyfikacyjnej.
Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”
