Międzynarodowe spotkania młodzieży organizowane przez wspólnotę z Taizé z inicjatywy brata Rogera Schutza dla szerzenia idei ekumenizmu oraz pojednania między ludźmi.

Brat Roger, realizując pragnienie założenia wspólnoty monastycznej, w 1940 roku osiadł w pobliżu Cluny we Francji. Zamieszkał w domu w wiosce Taizé, gdzie ukrywał uchodźców politycznych, głównie Żydów. W latach 1942-44 musiał ukrywać się przed Gestapo. Pod koniec wojny wrócił do Taizé wraz ze współbraćmi, którzy w międzyczasie się do niego przyłączyli. W 1949 roku bracia złożyli śluby zakonne na całe życie, zobowiązując się do życia w celibacie, wspólnocie dóbr materialnych oraz duchowych i uznania posługi przeora.

W 1952 brat Roger, wybrany na przeora wspólnoty, napisał małą regułę życia nazwaną Źródłami Wspólnoty z Taizé. Początkowo wspólnotę tworzyli bracia wyznania ewangelickiego, z czasem dołączyli do nich również katolicy. W 1986 wspólnotę odwiedził osobiście papież Jan Paweł II.

W 1970 roku brat Roger ogłosił, że zwoła „Sobór Młodych”, który z założenia miał być wydarzeniem jednorazowym. Po uzyskaniu aprobaty papieża Pawła VI rozpoczął się czteroletni okres przygotowania młodzieży do oficjalnego otwarcia soboru, który wypełniały rozmyślania i refleksje nad problemami nurtującymi współczesna młodzież.

Idea tych spotkań przyciągnęła w 1970 roku do Taizé 20 tysięcy młodych ludzi, w 1971 – 35 tysięcy, w 1972 – 50 tysięcy, w 1973 – 70 tysięcy i w 1974 – 100 tysięcy.

Otwarcie soboru nastąpiło 30 sierpnia 1974 roku. Swoich wysłanników miały Kościół katolicki, prawosławny oraz Ekumeniczna Rada Kościołów. Podczas uroczystości odczytano dwa podstawowe dokumenty: Pierwszy List do ludu Bożego napisany przez młodzież uczestniczącą w przygotowaniach oraz list brata Rogera Przeżywać to, co nieoczekiwane.

Brat Roger, chcąc przeszczepić idee soboru, podróżował wraz z grupą młodych ludzi do miejsc dotkniętych ubóstwem i cierpieniem. Stamtąd rozsyłał listy do młodzieży całego świata, co roku można było spodziewać się takiej odezwy z innego, dotkniętego cierpieniem i nędzą, miejsca.

Od końca 1978 roku stopniowo przestaje się mówić o „Soborze Młodych”, który zastępują Europejskie Spotkania Młodych, które od 1979 roku odbywają się przez pięć dni na przełomie grudnia i stycznia w różnych krajach. Pierwsze spotkanie odbyło się w Paryżu, kolejne w innych europejskich miastach. W 1995 roku młodzież gościł Wrocław, a w 1999 roku Warszawa. Liczba uczestników spotkań przekracza często 100 tysięcy.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”}