Franciszkański Zakon Świeckich zwany jest również Świecką Wspólnotą Franciszkańską lub Trzecim Zakonem Franciszkańskim (Tercjarzami). Jest on stowarzyszeniem publicznym, którego członkowie świeccy i duchowieństwo diecezjalne dążą do osiągnięcia chrześcijańskiej doskonałości i prowadzą życie apostolskie.

W 1289 roku papież Mikołaj IV nadaje Trzeciemu Zakonowi Franciszkańskiemu własną Regułę, dzięki której wspólnota na przełomie XIV i XV wieku rozkwita. Trzeci Zakon cieszył się przywilejami duchowieństwa, co było jednocześnie przyczyną konfliktów z władzami świeckimi. Od początku XIV wieku wiele grup świeckich tercjarzy podejmowało życie wspólnotowe, dając początek tzw. Trzecim Zakonom Regularnym.

Czas renesansu i trwającej wówczas reformacji zahamował rozwój zgromadzenia, co spowodowane było między innymi odebraniem Trzeciemu Zakonowi Franciszkańskiemu przywilejów duchowieństwa. Od XVII w. przynależność do tercjarzy poczytywano za honor, do zgromadzenia wstępowały znamienite osobistości, przez co osłabł duch zakonu.

Odrodzenie Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego nastąpiło w drugiej połowie XIX wieku. Złożyło się na to wiele elementów: wzrost zaangażowania katolików świeckich w działania Kościoła, odrodzenie i reorganizacja zakonów franciszkańskich, popularność postaci św. Franciszka, rozpowszechnienie się franciszkańskiej prasy na całym świecie oraz wyraźne zainteresowanie ideałami franciszkańskimi przejawiane przez papieży Piusa IX i Leona XIII. Wyrazem aktywności odrodzonego zakonu były wielkie międzynarodowe kongresy w Rzymie (1900, 1921 i 1950 rok).

W 1973 roku zakon zmienił strukturę i jest jednolitą organizacją o charakterze międzynarodowym kierowana przez Międzynarodową Radę Franciszkańskiego Zakonu Świeckich.

Elementy duchowości tercjarzy franciszkańskich to: pójście za Jezusem Chrystusem wraz z poznaniem i zachowaniem jego Ewangelii, dostrzeganie Chrystusa w braciach, liturgii i Kościele, pogłębione uczestnictwo w życiu sakramentalnym, traktowanie pokuty jako nieustannego nawracania, któremu towarzyszy sakrament pojednania i umartwienie, kontemplacja i modlitwa, zachowanie rad ewangelicznych ze szczególnym uwzględnieniem pokory i ubóstwa, podejmowanie działań apostolskich w łączności z hierarchią kościelną, miłość i wierność Kościołowi, szczególna cześć oddawana Dziewicy Maryi, pielęgnowanie braterstwa ze wszystkimi ludźmi, zwłaszcza tymi najbardziej potrzebującymi, idące w zgodzie z wiarą zaangażowanie w życie publiczne, traktowanie pracy jako łaski Bożej i uznawanie jej za dar, życie duchem pokoju, wierności, poszanowania życia w małżeństwie i rodzinie, szacunek dla każdego stworzenia jako dzieła Bożego, budowanie pokoju na świecie, pielęgnowanie nadziei i radości ewangelicznej oraz pogodne oczekiwanie na spotkanie ze śmiercią.

Bardzo ważnym elementem wspólnoty jest życie we wspólnocie braterskiej oraz łączność z Pierwszym Zakonem (w skład którego wchodzą: Bracia Mniejsi, Bracia Mniejsi Konwentualni i Bracia Mniejsi Kapucyni) i Trzecim Zakonem Regularnym (TOR), którym Kościół zalecił „wyższe kierownictwo” nad grupami świeckich franciszkanów.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”}