Angelo Giuseppe Roncalli urodził się 25 listopada 1881 roku w Sotto il Monte (dzisiaj Sotto il Monte Giovanni XXIII na cześć późniejszego papieża) niedaleko Bergamo, w niezamożnej rolniczej rodzinie. Uczy się w szkole powszechnej, a w wieku 12 lat, dzięki otrzymanemu stypendium, podejmuje naukę w niższym seminarium duchownym w Bergamo. Tam bardzo szybko staje się jednym z najlepszych studentów, w związku z czym mając 19 lat jest już na 3 roku teologii. Dodatkowo, od 1 marca 1896 roku jest członkiem Franciszkańskiego Zakonu Świeckich.

10 października 1904 roku Roncalli otrzymuje święcenia kapłańskie, trzy tygodnie później uzyskuje doktorat z teologii.
Jako ksiądz, Angelo Roncalli, jest mianowany sekretarzem nowego biskupa Bergamo, Giacomo Radiniego-Tedeschi i pełni tę funkcje przez 10 lat. Jednocześnie jest wykładowcą historii Kościoła i apologetyki w Wyższym Seminarium Duchownym oraz diecezjalnym duszpasterzem Akcji Katolickiej kobiet.

W czasie I Wojny Światowej jest powołany do wojska i pełni początkowo funkcję sanitariusza, później kapelana.

W 1925 roku Angelo Roncalli zostaje wyświęcony na biskupa i mianowany Oficjałem w Bułgarii, czyli wikariuszem sądowym, wykonującym w zastępstwie biskupa diecezjalnego pełnię jurysdykcji biskupiej w zakresie prawa kościelnego.

Rok 1931 przynosi mianowanie na nuncjusza apostolskiego w Bułgarii, cztery lata później – w Turcji i Grecji.

Po wybuchu II Wojny Światowej, korzystając ze statusu dyplomaty, pomaga osobom prześladowanym przez hitlerowców, między innymi wysyła do Palestyny fałszywe akty chrztu i emigracji dla Żydów węgierskich.

W 1944 roku papież Pius XII mianuje Roncallego nuncjuszem apostolskim w Paryżu, a dodatkowo od 1951 roku stałym obserwatorem przy UNESCO. 12 stycznia 1953 roku zostaje mianowany kardynałem, a trzy dni później – patriarchą Wenecji.

Po śmierci Piusa XII zwołano konklawe, w wyniku którego 28 października 1958 roku Angelo Roncalli został wybrany papieżem. Miał być tzw. papieżem „przejściowym” z racji swojego wieku. W dniu wyboru miał 77 lat. Nie przeszkodziło to jednak nowemu papieżowi stać się prawdziwym rewolucjonistą, gdyż wkrótce po konklawe wydał cztery ważne dla przyszłości Kościoła decyzje: postanowił rozszerzyć skład Kolegium Kardynalskiego (co wiązało się z unieważnieniem dekretu papieża Sykstusa V), podjął decyzję o zwołaniu synodu oraz soboru powszechnego, a także orzekł, że należy zrewidować obowiązujący Kodeks Prawa Kanonicznego.

Jan XXIII pragnął będąc papieżem, pozostać przede wszystkim pasterzem ludu Bożego, czynił też znaczne wysiłki na rzecz ekumenizmu.

W dniach 24 – 31 stycznia 1960 roku zwołał pierwszy w historii Rzymu Synod Biskupów, który był wstępem do zwołanego 11 października 1962 roku II Soboru Watykańskiego, który uważany jest za przełomowe wydarzenie pontyfikatu Jana XXIII.

Jan XXIII zreformował też liturgię Kościoła – zatwierdził nowy brewiarz i mszał, wprowadził do kanonu mszalnego wspomnienie św. Józefa oraz zezwolił na używanie języków narodowych podczas liturgii Kościołów unickich.

Przez magazyn „Time” został uznany człowiekiem roku 1962. Był również pierwszym papieżem od 1870 roku, który odbył spotkanie poza Watykanem. Nazywany był często „dobrym papieżem Janem”, „Janem uśmiechniętym” i „Janem pokornym”. Zmarł 3 czerwca 1963 roku w wyniku powikłań związanych z rakiem żołądka.

Papież Jan został ogłoszony błogosławionym 3 września 2000 przez Jana Pawła II, a świętym zostanie ogłoszonym podczas mszy kanonizacyjnej 27 kwietnia 2014 roku, jednocześnie z tym papieżem, który go beatyfikował. Będzie to pierwszy przypadek jednoczesnej kanonizacji dwóch papieży.

_{Na podstawie www.brewiarz.pl oraz www.deon.pl}