Międzynarodowy katolicki Ruch Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata, powstały w Polsce w latach 70 XX wieku, zainicjowany przez osoby świeckie podejmujące apostolską służbę wobec najbiedniejszych z biednych.

Zalążkiem „Maitri” była grupa działająca pod nazwą „Studenckie Konserwatorium Trzeciego Świata” przy Klasztorze Paulinów w Warszawie, zatwierdzona przez Kurię Metropolitalną w Warszawie w 1976 roku. Do 1990 roku ruch nosił nazwę „Ruch Wymiany z Krajami Trzeciego Świata Maitri”.

Słowo maitri wywodzi się z języka starożytnych Indii i oznacza przyjaźń.

Pojęcie trzeci świat rozumiane jest w tym ruchu jako każde miejsce, gdzie ludzie doświadczają ubóstwa, głodu i są w największej potrzebie.

Głównymi celami apostolskimi jest okazywanie miłości najbiedniejszym przez niesienie pomocy, budzenie wrażliwości otoczenia, otwieranie ludzkich serc na godność człowieka biednego oraz szukanie dróg pojednania i zbliżenia z biednymi. Obok pomocy, członkowie ruchu dają świadectwo swoim stylem życia, który kształtują wyznawane przez nich zasady: ograniczenie wydatków i potrzeb, dzielenie się z potrzebującymi, traktowanie siebie na równi z tymi, którym służą i szukanie z nimi dróg zbliżenia oraz uwrażliwianie swoją postawą innych ludzi na los potrzebujących.

Na kształtowanie ruchu szczególny wpływ wywarła duchowość św. Franciszka z Asyżu oraz Matki Teresy z Kalkuty. Wzorem wierności w służbie Chrystusowi jest Maryja, która towarzyszy swojemu synowi aż do śmierci oraz wzorem służby, która uczy wrażliwości na potrzeby biednych i rozeznawania możliwości zaradzenia im.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”}