Droga życia chrześcijańskiego nawiązująca do praktyki pierwotnego Kościoła, który przewidywał długie przygotowanie formacyjne do przyjęcia chrztu świętego. Obecnie dostosowuje się dawną praktykę do nowej sytuacji, stąd w nazwie przedrostek –neo, czyli odnowiony.

Historia ruchu neokatechumenalnego sięga 1964 roku, kiedy Kiko Arguello zamieszkał w slumsach Madrytu by pomagać biednym. Zaczęto ubogim czytać Pismo Święte i głosić Dobrą Nowinę. Wkrótce do pracy ewangelizacyjnej przyłączyła się młoda absolwentka fizyki i teologii Carmen Hernandez. W ciągu trzech lat zostały rozwinięte zasadnicze formy działalności wspólnot neokatechumenalnych. Do Polski ruch przywędrował w połowie lat siedemdziesiątych.

Celem neokatechumenatu jest stopniowe nawracanie się chrześcijanina żyjącego w swojej rodzinie, parafii. Dokonuje się w grupach maksymalnie pięćdziesięcioosobowych, wywodzących się z różnych środowisk.

Droga formacyjna składa się z sześciu etapów: przepowiadania kerygmy, prekatechumenatu, przejścia do katechumenatu, katechumenatu, okresu wyboru oraz odnowienia obietnic chrzcielnych.

Wspólnoty są mocno zakorzenione w Biblii, liturgii oraz wspólnocie Kościoła. Wydarzenia biblijne są punktem wyjścia w katechezie. Widoczne jest też silne związanie z liturgią oraz z hierarchią kościelną, dzieki czemu ruch tak szybko rozprzestrzenia się na świecie.

Neokatechumenat jest znakomitą szkołą apostolstwa świeckich w parafii oraz drogą realizacji humanizmu chrześcijańskiego oraz miłości.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”}