Nuncjatura to oficjalne przedstawicielstwo Stolicy Apostolskiej kierowane przez nuncjusza (łac. posłaniec). Już w średniowieczu papieże wysyłali swoich przedstawicieli na dwory monarsze. W Polsce pojawiają się w XVI wieku. Pierwszym stałym przedstawicielem był biskup Girolama Lippomano (1555 rok). W okresie rozbiorów oraz w czasie II Wojny Światowej i rządów komunistycznych działanie nuncjatury w Polsce zawieszono.

W okresie międzywojennym w Polsce było czterech nuncjuszów apostolskich: abp Achille Ratti (późniejszy papież Pius XI), abp Lorenzo Lauri, abp Francesco Marmaggi oraz abp Filippo Cortesi. Jednocześnie Polska posiadała w Stolicy Apostolskiej swoich ambasadorów: hrabiego Władysława Skrzyńskiego, a po nim Kazimierza Papée.

Po II Wojnie Światowej komunistyczny rząd zerwał konkordat, co skutkowało także likwidacją nuncjatury, wraz z ponownym podpisaniem umowy między Polską a Stolicą Apostolską, stosunki dyplomatyczne zostały wznowione.

Pierwszym nuncjuszem w III RP został abp Józef Kowalczyk, a po jego rezygnacji w 2010 roku abp Celestino Magliore. Jednocześnie ambasadorami Polski przy Stolicy Apostolskiej byli kolejno: Jerzy Kuberski, Henryk Kupiszewski, Stefan Frankiewicz oraz Hanna Suchocka.