Wprawdzie potrzeba czczenia Bożego Miłosierdzia sięga czasów starotestamentowych, ale dopiero po objawieniach danych siostrze Faustynie Kowalskiej kult miłosierdzia nabiera nowych form i metod.
Święta Faustyna przekazała trzy obietnice dane przez Jezusa Miłosiernego czcicielom Miłosierdzia. Są to: opieka Jezusa nad nimi za życia, miłosierdzie w godzinie śmierci oraz nadzwyczajna moc nawracania grzeszników w czasie spowiedzi dana kapłanom.
Po śmierci siostry Faustyny głoszony przez nią kult Bożego Miłosierdzia miał charakter lokalny, a jego centrum znajdowało się w Wilnie (wokół księdza Michała Sopoćki, spowiednika i kierownika duchowego Faustyny). Dopiero po II Wojnie Światowej nastąpił intensywny rozwój Czcicieli Bożego Miłosierdzia – ogromną popularność zyskała zwłaszcza Koronka do Miłosierdzia Bożego zaproponowana przez świętą Faustynę.
Następstwem ogromnego zainteresowania się teologów zagadnieniem Bożego Miłosierdzia okazała się notacja Kongregacji Świętego Oficjum wydana w 1959 roku, zakazująca rozpowszechniania tego kultu w formach zaproponowanych przez św. Faustynę. Związane to było ze zbyt mechanistyczną interpretacją obietnic i posłannictwa z objawień, błędnymi tłumaczeniami niektórych fragmentów „Dzienniczka” oraz manipulacją niektórych kręgów upatrujących w nabożeństwie do Bożego Miłosierdzia objawów nacjonalizmu. Po decyzji Stolicy Apostolskiej ruch dalej działał, skupiając się na znalezieniu teologicznych podstaw Miłosierdzia Bożego.
W 1978 roku odwołano notyfikację z 1959 roku, wznowiono druk obrazów i modlitw oraz przetłumaczono i po raz pierwszy opublikowano w całości „Dzienniczek” autorstwa św. Faustyny. Encyklika Jana Pawła II „Bóg bogaty w miłosierdzie”, mimo, że nie ma w niej aluzji do „Dzienniczka”, jest niejako potwierdzeniem autentyczności objawień św. Faustyny, która przez tegoż papieża zostaje ogłoszona błogosławioną w 1993, a świętą w 2000 roku.
Ruch Czcicieli Bożego Miłosierdzia nie jest organizacją sformalizowaną – jego działanie jest odpowiedzią na bieżące problemy Kościoła i najczęściej przybiera formę grup charytatywno-modlitewnych działających przy wspólnotach parafialnych, których fundamentalną zasadą jest ufność i praktykowanie miłosierdzia wobec bliźnich.
W nurt Ruchu wpisane są również: Stowarzyszenie Apostołów Miłosierdzia Bożego „Faustinum” oraz żeński instytut świecki życia konsekrowanego pod nazwą Instytut Miłosierdzia Bożego.
Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”
