Międzynarodowy ruch „Movimento per il Mondo Magliore” zainicjowany w 1952 roku prze jezuitę Ricardo Lombardiego, który głosił, że tylko Kościół odnowiony może stać się zaczynem „lepszego świata”. Przedstawiciele ruchu uczestniczyli w przygotowaniach Soboru Watykańskiego II i czuwali nad jego przebiegiem. W 1989 roku Jan Paweł II zatwierdził Ruch dla Lepszego Świata jako samodzielne stowarzyszenie angażujące kapłanów diecezjalnych, przedstawicieli instytutów życia konsekrowanego oraz ludzi świeckich. Do tej pory ruchem opiekują się jezuici.

Charyzmatem ruchu jest otwarcie się na świat i jego problemy, ciągła kontemplacja znaków czasu i służba Królestwu Bożemu, które wzrasta w świecie. Zgodnie ze swoim charyzmatem, członkowie ruchu mocno angażują się w posoborową odnowę diecezji, parafii i zakonów. Podstawą ich pracy są 4-6 dniowe rekolekcje prowadzone metodą aktywnego dialogu. Celem ich jest uaktywnienie różnych powołań – zarówno ludzi świeckich jak i duchownych – w celu skutecznej odnowy Kościoła współczesnego.

Ruch dla Lepszego Świata nie posiada rozbudowanej struktury – na jego czele stoi Dyrekcja Generalna a promuje go Grupa Promotorów działających w różnych krajach (obecnie w ponad 50). W Polsce ruch jest obecny od 1971 roku.

W 1980 roku ruch przedstawił projekt pod nazwą „Nowy Obraz Parafii”, którego głównymi ideami są: wezwanie i zaproszenie do siebie wszystkich ochrzczonych; próba zrozumienia potrzeb, pragnień i oczekiwań parafian i odpowiedź na nie; rozwijanie procesów odnowy z nastawieniem na ludzi ubogich; przyjęcie parafii do projektu na takim etapie, na którym ona jest bez odrzucania i niszczenia niczego; rozdzielenie odpowiedzialności za parafię jak największej liczbie osób; zgoda na to, że proces odnowy przebiega powoli oraz zbudowanie planu duszpasterskiego opartego na przyszłości.

„Nowy Obraz Parafii” ma doprowadzić wszystkich do uświadomienia sobie, że Kościół jest wspólnotą a ochrzczeni są pełnoprawnymi członkami jednego Ludu Bożego; podjęcia odpowiedzialności za swoją wiarę w życiu Kościoła lokalnego oraz oddania darów i charyzmatów otrzymanych na chrzcie świętym na służbę wspólnoty chrześcijańskiej i ludzkiej.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”}