Międzynarodowy ruch apostolstwa rodzin powstał w Polsce, w 1985 roku z inicjatywy księdza Tadeusza Dajczera oraz księdza Andrzeja Buczela. Ruch bardzo szybko rozprzestrzenił się na cały świat dzięki duchowości opartej na komunii z Chrystusem. Mimo międzynarodowego charakteru, działalność oparta jest o strukturę diecezjalną w celu podkreślenia szczególnej więzi z Kościołem lokalnym. W poszczególnych diecezjach ruchem kierują księża – moderatorzy mianowani przez biskupa, a poszczególne zespoły działające przy parafiach działają pod przewodnictwem księdza i świeckich moderatorów.

Głównym celem ruchu jest ewangelizacja rodziny poprzez włączanie się w życie parafii i odpowiadanie na jej potrzeby, zwłaszcza w dziedzinach umacniania życia religijnego małżonków, organizacji pomocy w wychowaniu dzieci, tworzenia oparcia materialnego dla rodzin dotkniętych nieszczęściem, stwarzania warunków do pogłębionej formacji religijnej dzieci i młodzieży oraz upowszechniania doktryny Kościoła w kwestii etyki małżeńskiej i rodzinnej. Członkowie ruchu udzielają się często w parafialnych poradniach rodzinnych, katechizacji oraz działalności charytatywnej.

Duchowość ruchu to realizowanie Ewangelii w życiu, kochanie Boga i ludzi miłością Chrystusa i naśladowanie go w jego ubóstwie. Duchowość Nazaretu przejawia się tu jako ubóstwo duchowe, brak przywiązania do wartości materialnych na rzecz duchowych. Dodatkowym rysem duchowości Ruchu Rodzin Nazaretańskich jest jego maryjność, czyli zawierzanie się Maryi, Matce Kościoła na wzór św. Jana Apostoła.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”}