Początki ruchu sięgają roku 1954, kiedy ksiądz Franciszek Blachnicki organizuje rekolekcje dla ministrantów, a w 1958 roku odbywa się pierwsza Oaza Dzieci Bożych dla dziewcząt. Znakiem ruchu jest starochrześcijański symbol – skrzyżowane ze sobą greckie słowa fos (światło) i zoe (życie).

Ruch oazowy ma na celu formowanie dojrzałego chrześcijanina. Podstawowymi metodami formacyjnymi są piętnastodniowe rekolekcje oazowe oraz praca w małych grupach w ciągu roku. Podstawą programową jest posoborowy dokument „Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych”.

Uczestnicy Ruchu Światło-Życie dążą do podjęcia służby w Kościele zgodnie z otrzymanym charyzmatem. Ponadto, ich wiara realizowana ma być przez trzy postawy: modlitwę osobistą i wspólnotową, stały wysiłek podejmowany, by być lepszym człowiekiem oraz bezinteresowną miłość, która jest owocem przemiany.

Kolebką i centrum Ruchu Światło-Życie jest Krościenko nad Dunajcem.

_{Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”}