Boże Narodzenie, ustanowione ku czci narodzin Jezusa Chrystusa, przypada 25 grudnia, poprzedzone Wigilią Bożego Narodzenia. 26 grudnia, drugi dzień świąt, obchodzone jest ku czci św. Szczepana, pierwszego chrześcijańskiego męczennika za wiarę.

W ewangeliach nie występuje data narodzin Chrystusa, najstarszy istniejący przekaz mówiący o grudniowych narodzinach to komentarz do Księgi Daniela datowany na 204 rok n.e. Data dzienna, 25 grudnia, po raz pierwszy pojawia się w 221 roku. W IV wieku, gdy chrześcijaństwo zyskało status religii państwowej, święto Bożego Narodzenia oficjalnie wprowadzono zamiast święta Sol Invictus.

Czas przesilenia zimowego w wielu systemach wierzeń jest bardzo ważny, obrzędy z nim związane obchodzono już w epoce kamienia, w Cesarstwie Rzymskim najpierw obchodzono Saturnalia, czas zabawy i obdarowywania się prezentami, później zastąpiono je świętem Sol Invictus, czyli niezwyciężonego słońca. W końcu – 25 grudnia to również data narodzin perskiego bóstwa Mitry. Można więc sądzić, że geneza obchodzenia świąt Bożego Narodzenia pod koniec grudnia jest bardziej złożona.

Obchodom katolickich świąt Bożego Narodzenia towarzyszą liczne zwyczaje wynikające nie tylko z nakazów Kościoła, ale także tradycji lokalnej. Do najważniejszych zaliczyć można zachowanie postu w dzień wigilii, wieczerza wigilijna składająca się z 12 potraw, ustawienie pustego nakrycia dla zabłąkanego wędrowca (bądź jako wspomnienie bliskich nam osób, które odeszły), ubieranie choinki, ustawianie szopki, łamanie się opłatkiem przy składaniu życzeń oraz obdarowywanie się prezentami a w końcu udział w uroczystej Mszy o północy, zwanej pasterką.