Katolicki ruch odnowy Kościoła składający się zarówno z osób duchownych jak i świeckich. Jego powstanie wiąże się z legendą, jakoby jeden z rzymskich żołnierzy będący świadkiem śmierci Chrystusa, zabrał kawałek płaszcza nasączony krwią Zbawiciela. Potomkowie owego żołnierza ofiarowali relikwię przechowywaną w rodzinie w 1708 roku bazylice San Nicola In Carcere w Rzymie. Sto lat później powołano przy bazylice „Bractwo Przenajdroższej Krwi naszego Pana Jezusa Chrystusa”, którego celem był szczególny kult Krwi Chrystusa i pełnienie dzieł miłosierdzia wobec ludzi biednych i zagubionych.
W 1815 roku papież Pius VII zatwierdził oficjalnie bractwo nadając mu jednocześnie rangę Arcybractwa, co wiązało się z licznymi odpustami, a w konsekwencji przyczyniło się do ogromnej popularności wspólnoty. W tym samym roku powołano Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa, a w 1834 roku Zgromadzenie Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa, które to skupiały osoby konsekrowane, chcące całe swoje życie poświęcić szerzeniu kultu Krwi Chrystusa.
W 1851 roku w miejsce Arcybractwa powołano „Pobożne Zjednoczenie Przenajświętszej Krwi” i położono szczególny nacisk na szerzenie kultu Krwi Chrystusa. Ponad sto lat później, w 1969 roku, w duchu posoborowym odnowiono Konstytucję Zgromadzenia, a w 1983 Stolica Apostolska zatwierdziła nowe Statuty Generalne.
W latach 70 XX wieku ksiądz Winifried Wermter (wice generał Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrytusa) nawiązał kontakt z Polską, a w 1983 roku założył na terenie naszego kraju pierwszy klasztor swojego macierzystego zgromadzenia, Wspólnotę Krwi Chrystusa oraz założył nowe Zgromadzenie Misjonarek Krwi Chrystusa w 1987 roku (dostosowujące swoją działalność do specyficznej, trudnej sytuacji Polski).
Fundamentem duchowości Wspólnoty Krwi Chrystusa jest poświęcenie się Bogu w symbolu Krwi Chrystusa, który rozpatrywany jest w trzech aspektach: jak krew baranka paschalnego otwierała drogę do wyzwolenia z niewoli egipskiej, tak krew Chrystusa prowadzi do wolności od grzechu; jak krew przymierza, która przypieczętowuje przymierze Izraela z Bogiem tak krew Chrystusa tworzy prawdziwą jedność między ludźmi i Bogiem; jak krew zwierząt ofiarnych miała służyć oczyszczeniu z grzechów, tak krew Chrystusa umożliwia zawsze od nowa oczyszczenie i pojednanie. Istotne dla duchowości wspólnoty jest zdanie sobie sprawy z różnych rodzajów obecności Krwi Zbawiciela: fizyczno-historyczna, liturgiczno-sakramentalna (w Mszy św.) oraz mistyczno-uniwersalna (w cierpieniu, trudnościach, chorobie).
Formacja członków wspólnoty realizuje się w konkretnych małych grupach. Kierownictwo sprawuje Rada Krajowa, w skład której wchodzą przełożeni Zgromadzeń Misjonarzy i Misjonarek oraz świeccy animatorzy krajowi. Wspólnota Krwi Chrystusa w Polsce dzieli się na podregiony, z których każdy ma swój własny Dom Misyjny, którego przełożony kieruje wraz z animatorami świeckimi koordynuje rozwój wspólnoty.
Możliwe są trzy formy przynależności do Wspólnoty Krwi Chrystusa: wspólnota modlitwy – przynależność indywidualna lub udział w parafialnych grupach modlitewnych; wspólnota misyjna – udział w grupach misyjnych, regularne spotkania biblijne, dzieła charytatywne i misyjne; wspólnota wspomożycieli Krwi Chrystusa – podjęcie życia konsekrowanego w świecie.
Apostolstwo ruchu charakteryzuje się następującymi cechami: duchem rodzinnym, który przenikać powinien współpracę miedzy członkami wspólnoty; ewangelizacja i świadectwo, które zakładają, że Słowo Boże najlepiej głosić całym swoim życiem; służba parafii – działanie wspólnoty ma na celu odnowienie parafii, która jest podstawą Kościoła oraz umocnienie członków parafii w głębszym i bardziej zaangażowanym życiu chrześcijańskim; pomoc w wychowaniu dzieci i młodzieży oraz działalność charytatywna, która jest nieodłączną częścią życia Wspólnoty Krwi Chrystusa i wydawnicza w „Wydawnictwie Misjonarzy Krwi Chrystusa”.
Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”
