W 1209 roku św. Franciszek założył nowy zakon. Siebie i swoich towarzyszy nazwał „braćmi mniejszymi”, co miało podkreślać ich świadomy wybór drogi miłości i uniżoności. Franciszek nakazał braciom w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Reguła zakonna nowego zgromadzenia został zatwierdzona ustnie w 1209 roku przez papieża Innocentego III, a oficjalne zatwierdzenie nastąpiło w 1223 roku przez papieża Honoriusza III. Po śmierci założyciela zaczęto zakonników nazywać franciszkanami.

W wyniku różnic na tle kulturowym, historycznym i geograficznym, oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, wyłoniły się trzy, niezależne od siebie i istniejące do dziś zakony franciszkańskie: franciszkanie konwentualni, franciszkanie-obserwanci oraz kapucyni. Symbolem franciszkanów jest grecka litera Tau, przypominająca swoim wyglądem krzyż.

Pierwszy zakon franciszkański na ziemiach polskich założony został około roku 1234 roku we Wrocławiu, natomiast trzy lata później osiedlili się w Krakowie.

Charakterystycznymi cechami duchowości franciszkańskiej są: głęboka cześć oddawana Maryi Niepokalanej, pokój i dobro – zawołanie wyrażające chęć naśladowania św. Franciszka w codziennym życiu, ubóstwo, duchowa radość charakteryzująca św. Franciszka i jego braci, pokora i umiłowanie prostoty.

Franciszkanie są zakonem o charakterze kontemplacyjno-czynnym. Celem zgromadzenia jest szeroko prowadzona ewangelizacja. Franciszkanie angażują się w różnorodne duszpasterstwa, pracę charytatywną, wydawniczą i naukową. Strojem zakonnym franciszkanina jest czarny lub szary habit przepasany białym sznurem.

_{http://www.zakonfranciszkanow.pl/}