Zgromadzenie redemptorystów założył w 1732 roku św. Alfons Maria Liguori w celu niesienia pomocy ludziom ubogim duchowo i materialnie poprzez głoszenie misji ludowych i zagranicznych oraz rekolekcje. Starają się wprowadzać w czyn słowa Chrystusa: „Miłujcie się wzajemnie tak jak ja was umiłowałem”. Pierwszy klasztor znajdował się w Scala koło Neapolu. Zgromadzenie zostało zatwierdzone oficjalnie przez papieża Benedykta XIV w 1749 roku.

Do Polski redemptorystów sprowadził św. Klemens Maria Hofbauer w 1787 roku. W związku z antyklerykalną postawą zaborców, redemptoryści zostali z Polski wydaleni w 1808 roku. Na ziemie polskie powrócili po niemal stu latach, w 1903 roku i od razu rozpoczął się rozkwit zgromadzenia. W Mościskach założono dom studiów i nowicjatu, a w 1909 roku utworzono polską prowincję redemptorystów, która jest obecnie najliczniejszą jednostką zgromadzenia.

Przed Soborem Watykańskim II należeli do grona najsurowszych zakonów czynnych (prowadzili życie niemal tak surowe jak kartuzi), obecnie prowadzą misje parafialne i rekolekcje a także parafie oraz podejmują pracę jako kapelani szpitalni. Redemptoryści-kapłani nie przyjmują żadnych godności kościelnych (czasami bywają biskupami, ale w wyjątkowych przypadkach i zawsze poza swoją macierzystą diecezją).

Habit redemptorystów to sutanna oparta na wzorze noszonym w XVII i XVIII wieku przez księży diecezjalnych. Do tego biała koloratka, niegdyś lniana, dziś najczęściej z tworzywa sztucznego. Przyjęło się, że tradycyjnie sutannę z lniana koloratką nosi Generał Zgromadzenia.

_{Na podstawie: www.redemptor.pl}