Za założyciela Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi uznawany jest św. Zygmunt Szczęsny Feliński, późniejszy arcybiskup metropolita warszawski, choć bezpośrednim inicjatorem był pracujący w parafii św. Katarzyny w Petersburgu ksiądz Konstanty Łubieński, który w 1857 roku zachęcił trzy kobiety do założenia wspólnoty mającej mieć początkowo charakter kontemplacyjny. Jako powód istnienia grupy powołano sierociniec (klasztory katolickie były w carskiej Rosji zamykane), który w późniejszym czasie, za sprawą ks. Felińskiego przekształcił się w duży, prowadzony przez siostry zakład opiekuńczy i jest powodem, dla którego zgromadzenie porzuciło pierwotny, kontemplacyjny charakter na rzecz czynnego.

Siostry za wzór przyjęły sobie życie św. Rodziny z Nazaretu oraz ideały franciszkańskiej służby Bogu i człowiekowi i ducha ubóstwa, widocznego również w standardzie życia. Początkowo zgromadzenie, założone i działające na terenie carskiej Rosji i zaboru rosyjskiego, działało w ukryciu, tj. siostry prowadziły swoją działalność legalnie, ale jako osoby świeckie, prowadząc życie zakonne tylko wewnątrz murów klasztoru. Koniecznością stało się to po powstaniu styczniowym i kasacji zgromadzeń zakonnych.

Zmuszony okolicznościami politycznymi, arcybiskup Feliński przenosi się do Galicji i tam zakłada filię zgromadzenia Rodziny Maryi. Jednocześnie w 1888 roku pisze dla niego nową regułę zakonną, która staje się powodem powolnego rozłamu na dwie gałęzie – warszawską i galicyjską. Przełożona warszawskiej grupy sióstr postanowiła przyłączyć klasztor w 1908 roku do francuskiego Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi, ale nie wszystkim zakonnicom odpowiadał duch nowego zgromadzenia i postanowiły zrobić wszystko, by wrócić do Rodziny Maryi.

W 1919 roku nuncjusz apostolski kardynał Achille Ratti (późniejszy papież Pius XI) wydał dekret o ponownym połączeniu zgromadzenia.

Siostry zgodnie z regułą prowadzą działalność opartą o ideały franciszkańskiej miłości. Opiekują się chorymi prowadząc domy opieki, Domy Pomocy Społecznej oraz posługują w szpitalach. Troszczą się o dzieci i młodzież – prowadzą przedszkola i domy dziecka, pracują w ośrodkach opiekuńczo-wychowawczych, świetlicach środowiskowych i socjoterapeutycznych oraz posługują w parafiach jako katechetki, organistki i zakrystianki, a także w seminariach duchownych i kuriach diecezjalnych.

Na strój sióstr składa się długi czarny habit z białym kołnierzem i czarny welon (do pracy zakładany jest habit niebieski lub biały), krzyż z pasyjką, fioletowy sznur z trzema węzłami symbolizującymi śluby zakonne. Przy boku każda siostra nosi różaniec zakończony medalikiem z napisem „Jestem dzieckiem Maryi”.

_{Na podstawie www.siostryfranciszkanki.pl}