Zgromadzenie założone w 1633 roku przez św. Wincentego a Paulo i św. Ludwikę de Marillac. Ze względu na charyzmat służenia biednym i chorym, nazywano siostry Siostrami Miłosierdzia. W Polsce przyjęła się nazwa szarytki od francuskiego charité (miłosierdzie). Hasłem zgromadzenia jest „Miłość Chrystusa Ukrzyżowanego przynagla nas”.

Siostry Miłosierdzia przybyły do Polski 8 grudnia 1652 roku na zaproszenie królowej Polski Marii Ludwiki Gonzagi. Ufundowała ona siedzibę sióstr w Warszawie na Tamce. W związku z rozbiorami Polski utworzyły się trzy prowincje: warszawska, krakowska i chełmińsko-poznańska.

W lipcu 1830 roku siostrze Katarzynie Labouré objawiła się Najświętsza Maryja Panna i przekazała jej cudowny medalik wraz z zadaniem rozpowszechniania go przez zgromadzenie i przesłaniem, że ktokolwiek będzie go nosił, Maryja udzieli mu wszelkich łask.

W związku z charyzmatem, siostry pełnią posługę odwiedzając i pomagając chorym w ich domach, prowadząc Domy Pomocy Społecznej oraz Ośrodki Szkolno-Wychowawcze dla dzieci specjalnej troski, świetlice środowiskowe, ogniska wychowawcze i przedszkola, posługują w szpitalach, prowadzą katechizację, działalność ewangelizacyjną na wschodzie oraz misje ad gentes.

Obecnie jest to najliczniejsze żeńskie zgromadzenie zakonne na świecie, działa w 91 krajach na wszystkich kontynentach. Strojem sióstr jest granatowy habit i welon takiego samego koloru. Do lat 60-tych XX wieku szarytki nosiły czarny habit i charakterystyczny biały kornet.

_{www.szarytki.pl}