Zgromadzenie sióstr świętego Feliksa z Kantalicjo założyła w 1855 roku w Warszawie bł. Maria Angela Truszkowska. Duchowość tego zakonu wyrasta bardzo silnie z franciszkańskiego tercjarstwa. Od momentu powstania jego celem stało się naśladowanie św. Franciszka w wymiarze ewangelicznym, eklezjalnym, eucharystycznym i maryjnym. Działalność sióstr odpowiadała na potrzeby mieszkańców Królestwa Polskiego – zgromadzenie między innymi aktywnie pomagało powstańcom styczniowym, przez co po upadku powstania rząd rosyjski wydał dekret kasacyjny zgromadzenia. Siostry opuściły swoje klasztory i udały się do Krakowa, gdzie po zatwierdzeniu przez rząd austriacki kontynuowały swoją działalność. Przez Stolicę Apostolską zgromadzenie zostało zatwierdzone kilka miesięcy przed śmiercią założycielki, w 1899 roku.

Obecnie siostry prowadzą różnorodną działalność w wielu krajach. Zajmują się działami charytatywnymi, takimi jak prowadzenie Domów Pomocy Społecznej, świetlic profilaktyczno-opiekuńczych, kuchni dla ubogich. Do zadań zgromadzenia należy również praca katechizacyjna dzieci i młodzieży oraz prowadzenie szkół, a także wspomaganie duchownych w dziele prowadzenia formacji wiernych. Siostry pracują również w kuriach diecezjalnych i parafiach (jako kancelistki, zakrystianki, organistki), przygotowują hostie, komunikanty i wigilijne opłatki oraz prowadzą pracownię szat liturgicznych.

Strój sióstr felicjanek składa się z brązowego habitu ze szkaplerzem, białego franciszkańskiego paska, czarnego welonu i drewnianego krzyża, a po ślubach wieczystych każda siostra otrzymuje srebrną obrączkę.

_{Na podstawie www.feliciansisters.org}