Stowarzyszenie religijne założone w Lyonie w 1826 roku przez tercjarkę dominikańską Marię Paulinę Jaricot, która chciała uczynić różaniec modlitwą wszystkich. Pierwotnym celem stowarzyszenia jest wspieranie modlitwą. Ofiarą duchową i materialną dzieł misyjnych Kościoła.

W roku 1877 papież Pius IX poddał stowarzyszenie jurysdykcji generała dominikanów. Jego decyzje uchylił dopiero Sobór Watykański II, oddając Żywy Różaniec pod opiekę biskupom diecezjalnym. Poszczególne parafialne wspólnoty nie łączą się w większe struktury. Na czele każdego stowarzyszenia stoi proboszcz lub ksiądz przez niego oddelegowany. Na wspólnotę składają się niegdyś 15-osobowe, a po modyfikacji różańca 20-osobowe grupy zwane różami. Na czele każdej z nich stoi zelator lub zelatorka, a spośród wszystkich członków róż wybierana jest Rada Żywego Różańca. Obowiązkiem członków stowarzyszenia jest codzienne odmawianie jednej tajemnicy różańca.

Duchowość Żywego Różańca jest wspólnotowa, jednocząca, apostolska, misyjna, wielbiąca, dziękczynna, zadość czyniąca i błagalna.

Promotor różańca w Polsce, dominikanin Szymon Niezgoda, opracował w 1977 roku „Ceremoniał Żywego Różańca” będący czymś na kształt statutu i obowiązujący do dzisiaj. Stowarzyszenie przyjmuje również formy Podwórkowych Kółek Różańcowych Dzieci, Nieustającego Różańca Papieskiego oraz Różańca Rodzinnego.

_{Na podstawie „Leksykon duchowości katolickiej”}